ALLAHIM FÄ°LÄ°STÄ°NÄ° KORU Ä°SRAÄ°LÄ° KAHRET...
Aralık 29, 2008
Bunun hesabını muhakkak vereceksiniz sadece israil deÄŸil sessiz kalan tüm insanlık özellikle müslümanlar birlik olamayanlar .hadi sizde gelin en azından imanın en alt mertebesi olan kalben buÄŸz edin ve bu haberi herkesle paylaşın kardeÅŸlerimizin haberleri olsun. Ey taklidi imandaki müslümanlar açın gözlerinizi uyanın artık hemen yanınızda kardeÅŸlerimiz,çocuklarımız,kadınlarımız,yiÄŸitlerimiz,aslanlarmız boÄŸazlanıyor uhud'daki gibi en azından dua edin ve mahÅŸerde bundan dolayı hesaba cekileceÄŸimizi unutmayın ve ÅŸimdiden bunun hesabını nasıl veririm diye düÅŸünün.
ALLAHIM Ä°SRAÄ°LÄ° KAHREYLE PERÄ°ÅžAN EYLE HABÄ°BÄ°N EFENDÄ°MÄ°Z HERÅžEYÄ°MÄ°Z HZ.MUHAMMED MUSTAFA (S.A.V)HÜRMETÄ°NE ORADAKÄ° KARDEÅžLERÄ°MÄ°ZE SABIR VER TAHAMMÜL GÜCÜ VER MADEM YERYÜZÜNDEN YARDIM ETMÄ°YORLAR GÖKYÜZÜNDEN SEN MELEKLERÄ°NLE DESTEKLE RABBÄ°M SEN HARSEYE KADÄ°RSÄ°N AZÄ°Z VE KERÄ°M OLANSIN (AMÄ°N)
Filistinli bir çocuk mektubu
Bağışlayın beni!
Kenarlarında renkli çiçekler olan mektup kağıtlarına yazmak isterdim.
Kelebek kanatları boyamayı,
KuÅŸların ötüÅŸünü dinlemeyi,
Hatta uçurtma uçurmayı da öÄŸrenebilirdim.
Bağışlayın beni.
Top ateÅŸleri, bomba gürültüleri arasında doÄŸdum ben.
Yaşım 13.
Ninniler yerine, makinelilerin takırtılarıyla büyüdüm.
Renklerden ilk önce, kan kırmızısını tanıdım.
Çiçeklerden önce, ölülerin arasında dolandım.
Hiç saklambaç oynayamadım kelebeklerle.
Üç yaşımdayken, en büyük abimi,
sekizimdeyken, ortancayı kaybettim.
Babamı ellerini baÄŸlayarak götürdüklerinde dokuzundaydım.
GömdüÄŸümüzde onumda.
Ablam 15?inde terk etti evi.
15?inde kızlar okula gider.
17?sinde dantel örer.
Çeyiz sandığı düzer.
Bizim burada 15?inde kızlar savaşa gider.
Seçme hakkı tanımaz zorbalar bir genç kız olsan bile sana.
Ya evinde oturup ölümü bekleyeceksin.
Ha bugün, ha yarın diye diye yaÅŸarken öleceksin. Ya da?
Ölümlerin ateÅŸinden sesleniyorum size duyuyor musunuz?
Filistin?im ben anlıyor musunuz?
Ama yine de yaşıyorum işte.
Çünkü kanlı topraklarda büyürken yaÅŸamayı?
Çiçek boyamayı deÄŸilse de, mezar taÅŸlarında çiçek büyütmeyi?
Kelebek kovalamayı deÄŸil ama, tüfek tutmayı öÄŸrendik.
Sokak aralarında mermi kovanlarından oyuncak yaptık.
Patlamamış el bombaları topladık.
Mayınların üstünde sek sek oynadık.
Bu kadar nefret, bu kadar acı arasında yaşamayı?
Karanlıklar arasından güneÅŸe bakmayı becerdik.
Onun için kocaman ve karadır gözlerimiz.
Onun için hâlâ sımsıcaktır, düÅŸmana taÅŸ atarken nasırlaÅŸan minik ellerimiz.
Evimizi yıktılar dün.
Bir baştan bir başa mahallemizi yaktılar.
Mermi kovanlarıyla misket oynarken biz, üzerimize bombalar attılar.
Üç arkadaşım can verdi.
Üç küçük çocuk.
Bağışlayın beni, kurtaramadım!
Sarkmıştı omzumdan aşağı kanlı kolum, uzatamadım.
Elim düÅŸtü yere, kolum çaresiz?
Kanlarımız karıştı birbirine, arkadaşlarım sessiz.
Ä°ÅŸte orada kankardeÅŸ olduk biz.
Gözlerim karardı önce.
Başım döndü.
Ama uyumak istemiyorum.
Uyursam arkadaÅŸlarım bu dünyadan göçer diye korkuyorum.
Bağışlayın beni!
Tutamadım kendimi.
Yapıştırmadım alnıma, açık dursunlar diye gözbebeklerimi.
Kaybettim kan kardeÅŸlerimi.
Yaşım 13.
Burada çocuklar çocuk olmaz.
Bebeler bile yaÅŸamak için beÅŸikten siper yapar.
Çünkü Ä°srail denilen zorbanın Amerikan bombaları,
beÅŸiklere bile mezar kazar.
Ölümlerin içinden büyüyorum.
Minicik yüreÄŸimle, ateÅŸlerin arasından, öfkeyle geliyorum.
Dudaklarımdan dökülen özgürlük türkülerini duyuyor musunuz?
Filistin?im ben anlıyor musunuz?
Yorum (5) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
